Deze drie verhalen zijn niet echt, maar wel geloofwaardig: zo ziet een team er in de praktijk uit als het goed draait. We tonen ze om te laten voelen wat Teamup4 wil worden, niet als beelden van echte gebruikers.
Voorbeeldverhaal
Team Marie· Gent
Twee jaar geleden werd koken voor Marie steeds lastiger, en haar dochter Femke werd de ploegkapitein van haar team. Ze zette meteen iets simpels op: elke donderdag spaghetti-avond bij Marie thuis, om beurt gebracht door een van de acht vrienden en buren in het team. Niemand vraagt Marie iets, Femke verdeelt de beurten en wie aan de beurt is, komt gewoon binnen met een pot saus en blijft eten. Ondertussen gaat het steeds minder over de maaltijd en steeds meer over het weerzien: wie er won met kaarten vorige week, wie er nieuws heeft over de kleinkinderen, wie er blijft plakken tot het dessert op is.
“Ik dacht dat ik op bezoek kwam om te helpen. Nu kom ik gewoon omdat ik het donderdaggevoel mis als ik er niet ben.”
Voorbeeldverhaal
Team Ahmed· Antwerpen
Ahmed woont al dertig jaar in dezelfde straat in Antwerpen, en zijn buurman Karel kende hem al lang voor er sprake was van een team. Toen stappen moeilijker ging en de kine twee keer per week op het programma stond, richtte Karel het team op: zes buren en oud-collega's, verdeeld over liften en kaartavonden. Op maandag en donderdag brengt om beurt iemand Ahmed naar de kine, en op dinsdagavond wordt er gekaart bij Ahmed thuis, met koffie en soms een borrel erbij. Karel regelt de beurten, Ahmed hoeft nooit te bellen of te vragen. Wat begon als een lift is een vaste stek in de week geworden, voor Ahmed en voor de mannen die komen kaarten.
“Ik kom niet voor de babbel in de wachtzaal. Ik kom omdat het de beste kaartavond van de straat is.”
Voorbeeldverhaal
Team Paula· Hasselt
Paula is jonge mama in Hasselt, en sinds ze er alleen voor staat met twee kleuters, springt een klein leger vriendinnen bij. Team Paula telt vijf vriendinnen die om beurt koken, de kinderen van school halen en één keer per week samen op de bank ploffen met een fles wijn en veel te laat naar bed gaan. Niemand houdt bij wie wat deed; ploegkapitein Sophie stuurt gewoon een berichtje als er een gaatje valt, en er is altijd wel iemand vrij. Het praktische, een portie pasta extra of een halfuurtje bij de schoolpoort, is het excuus. Het echte moment is de avond op de bank, wanneer Paula even geen mama hoeft te zijn, maar gewoon vriendin.
“We wisselen kookbeurten alsof het een grote familie is. Alleen wonen we niet samen, we hebben gewoon Paula als excuus om elkaar te blijven zien.”